Nakşibendi Tarikatı - Öz değerleriyle birlikte.
ANASAYFA SİTEDE ARA FOTO GALERİ VİDEOLAR ANKETLER SİTENE EKLE SORU SORUN? İLETİŞİM

GALERİ

ANKET

Yeni web sitemizi nasıl buldunuz?





Tüm Anketler

SİTEDE ARA


Gelişmiş Arama

SİTEMİZE ZİYARETLER!

 
Bugün Tekil3252 
Bugün Çoğul4111 
Toplam Tekil 4479452 
Toplam Çoğul7141047 
Ip 23.20.193.33

REKLAM

 

HİMNET

GÜVENLİ ALIŞVERİŞ

Hizmet Allah İçin Olmalı

Hizmet Allah İçin Olmalı

Tarih 04 Haziran 2014, 19:10 Editör

Seyyid Mübarek Erol'dan güzel bir yazı..

Kamu hizmeti, geniş anlamıyla devlet idaresinden toplumun çekirdeği olan aile idaresine kadar bütün hizmetleri içine alır. Bu açıdan, hayır maksatlı vakıflar ve dernekler de, kamu hizmeti gören önemli kurumlardır.

Kamu hizmeti görmek, insanlara yardımcı olmak, hele de bu hizmetleri idare etmek gerçekten çok kıymetli bir iştir. Allah katındaki sevabı ve mükâfatını hesap etmek mümkün değildir. “İnsanların en hayırlısı, insanlara faydası olandır” hadis-i şerifi, “hayırlı” bir insan olmayı murad edenlere, bunun yolunun hizmetten geçtiğini haber veriyor.

Rasul-i Ekrem A.S. Efendimiz’in bu tavsiyelerini ve bizzat uygulayarak gösterdikleri hizmet anlayışını baş tacı eden müslümanlar, insanlara ve hatta hayvanlara hizmet gayesiyle çeşitli müesseseler kurmuşlardır. Bu müesseselerin en başında vakıf gelir.

Vakıflar, tarih boyunca İslâm toplumlarının hayat damarları olmuştur. Günümüzde de, geçmiş devirlerdeki kadar kapsamlı olmasa da, birçok alanda hizmet veren hayır maksatlı vakıf ve dernekler önemli hizmetler görmeye devam ediyorlar.

Ne var ki, güzel hizmetleri gerçekleştirmek için bir organizasyon çatısı altında yola çıkan insanlara da, toplumumuzun karşı karşıya bulunduğu çeşitli manevi hastalıklar bulaşabiliyor. Bunun sonucunda da hiç hesapta olmayan durumlar karşımıza çıkabiliyor.

İnsanların yararı için organize edilen hizmetleri yürüten görevliler, aslında başka insanlara göre iki kat dikkatli olmak zorundadırlar. Zira insanlara hizmet demek, başkalarına ait hakların söz konusu olduğu alanlarda iş yapmak demektir. Bu da işin içine Cenab-ı Mevlâ’nın asla affetmeyeceği kul haklarının girmesi manasına geliyor.

Üstelik, kamu hizmetlerinde hakların ihlâli şahıs adına değil, toplum adınadır. Dinimizde kamu alanına giren her şey Allah hakkı olarak değerlendirilir. Yani Allah’ın emaneti olarak üstlenilen bir kamu yetkisi ile kulların haklarını çiğnemek demek olur ki, bu en büyük günahlardan sayılmıştır.

Günümüzde hizmet organizasyonlarında vazifeli olanların, özellikle idarî vazifesi olanların içine düştüğü tehlikeyi daha açık anlatalım:

Hizmetleri idare etmek için mütevelli heyetleri seçiliyor ve her bir heyete de bir başkan tayin ediliyor. Mütevelli heyetlerinde görevli olanlar, özellikle başkanlığa tayin edilenler, başlangıçta her şeyi Allah’ın bir lütfu kabul ederken, zamanla bu hakikati unutabiliyorlar. Hizmetler yavaş yavaş “ben merkezli” olmaya başlıyor; istişareler yozlaşabiliyor, adeta başkanın veya birkaç ahbabının vermiş olduğu kararı meşrulaştırma organı haline gelebiliyor. Hizmetlerin muhatap kitleye mümkün mertebe yaygınlaştırılması gerekirken, sınırlı sayıda insanların tekelinde kalabiliyor. Sonuç hiç kimseyi sevindirmiyor. Ne hizmetler arzu edilen seviyede verilebiliyor, ne de fedakârlığa hazır gönüller hizmete katılabiliyor.

İşin daha da acı olan tarafı şudur: Özellikle vakıf ve derneklerde topluma hizmet eden insanların büyük bir kısmı, hizmetlerini herhangi bir maddi menfaat karşılığında yapmazlar. Hatta bir çoğu sadece mesaisini vermekle kalmaz, kendi cebinden harcamalarda da bulunur. İşte bu fedakâr insanların zarara uğramaları ve başkalarını zarara uğratmaları ne kadar acıdır!

Bu nasıl olur, bu kadar fedakâr insanlar kendilerine ve başkalarına nasıl zarar verebilir?

Nasıl ferdî amellerimizde elimizi boşa çıkaran riya, kibir, ucb gibi hastalıklar varsa, hizmet gayesi ile yapılan organizasyonlarda görevli kişileri verimsizleştiren, zarara uğratan ve başkalarının zarar görmesine sebep olan bazı manevi hastalıklar da vardır. Bu manevi hastalıkları ve tedavi yollarını kısaca zikredelim:

Hizmet ehli insanları pusuda bekleyen birinci hastalık “benlik duygusu”dur. Bu duygu çok masum şekillerde ortaya çıkar. İyi ve güzel işler yapma arzusu çok olur. Fakat kendisi olmadan bu iyiliklerin ve güzelliklerin ortaya çıkamayacağını düşünür.

Benlik duygusunun bir başka görünümü de, hizmet içinde yer alan insanın, Allahu Tealâ’nın bu iyilikleri başkalarına değil de kendisine nasip ettiğini düşünerek, ayrıcalığı olduğu zannına kapılmasıdır. Bu zanna kapılan kişi yürütülen hizmetlerde nefsini pay sahibi görür. Ayrıca çevresinde meydana gelebilecek bütün iyiliklerde kendi imzasının bulunmasını arzu eder. Bazen bununla da yetinmez; kendisinin içinde bulunmadığı hizmetleri ya kabul etmez veya bir şekilde engel olmaya çalışır. Bu davranışını da iyilik yapmak olarak telakki eder.

Benlik duygusundan kurtulmanın tek yolu, şu ayet-i kerimeyi bakış açımızın esası haline getirmektir: “Sana gelen iyilik Allah’tandır. Başına gelen kötülük ise nefsindendir.” (Nisa/79)

Ayet-i kerimeyi iyi anlayan insan, başarılarda kendini pay sahibi görmek yerine, karşılaşılan eksikliklerde kendine pay arar; iyiliklere hissedar olmaya çalışmaz. Çünkü iyilik ve güzellik namına ne varsa, tamamen Allah’a aittir.

İkinci önemli hastalık “baş olma duygusu”dur. Hayırlı hizmetlerde genellikle hiç kimse baş olma sevdası ile öne çıkmaz. Nefis bunu masum niyetlerin arkasına gizler. Fakat insan olmanın bir gereği, nerede olursa olsun, içindeki baş olma arzusu her an devreye girebilir. Bir de çevredeki insanların “başkanım”, “sayın başkan” gibi iltifatları bu arzunun depreşmesine sebep olabilir. Sonuçta hiç hesapta olmayan şu hal ile karşılaşılır: Kendinizi her şeyden sorumlu ve her şeyi yapmaya yetkili görmeye başlarsınız. Sizden habersiz kuş uçmaması gerektiğine inanırsınız. Düzgün işler yapılsa bile, eğer sizden habersiz yapılmışsa mutlaka bir taraflarında eksiklik olduğunu sanırsınız.

Baş olma arzusundan kurtulmanın çaresi de, yaptığımız hizmetlerin bize ait olmadığına, yukarıda meali verilen ayet-i kerime hükmünce, onların gerçek sahibinin Allah olduğuna kesin olarak inanmaktır.

Bu hizmetlerde istihdam edilen insan, hikmet nazarı ile bakarak emin olmalıdır ki, layık olduğu için değil; tamamen affına vesile olsun diye ikram edilen bir lütufla, aralanan bir merhamet kapısıyla karşı karşıya bulunmaktadır. Şöyle tefekkür etmek lazımdır: “İşin içinde ben olmasaydım, hizmetler daha iyi yürüyebilirdi. Meydana gelen aksaklıkların kaynağı belki de benim nefsim.”

Bir hizmetin hangi noktasında bulunursak bulunalım, sık sık Allah’a müracaat edip, eksikliklerimiz sebebi ile kimsenin zarara uğramamasını dilemeli ve bu hizmetler için daha hayırlı insanların istihdam edilmesini samimi olarak temenni etmeliyiz.

Hayır maksatlı vakıf ve dernek gibi kamu hizmetinde bulunanların yakalanabileceği üçüncü önemli hastalık, istişareyi terkedip, kendi başına karar vermektir. Oysa insanlara hizmet için yetki ve sorumluluk alanlar, doğru kararlar verebilmek için ellerinden gelenin azamisini  yapmalıdır.

Bu konuda Hz. Ömer R.A. örneğini unutmamak gerekir. O, hükmünü Kur’an ve Sünnet’te bulamadığı konularda hemen karar vermezdi. Sahabe-i Kiram ile uzun uzun istişareler yapardı. Bu istişarelerin bazen haftalarca sürdüğü nakledilir. Sonunda genellikle ittifakla karara varırlardı. Hz. Ömer R.A., istişarenin sağlıklı olması için Sahabe-i Kiram’dan birçok kimsenin Medine dışına yerleşmesine dahi izin vermemişti.

“Heyeti toplayamadım, toplantıya gelmediler; ben de hizmetler ortada kalmasın diye kararımı verip uyguladım” gibi mazeretler, istişare yapmamayı haklı kılmaz. Ne yapıp edip, başkalarının da hizmetlere sahip çıkmalarını temin etmek gerekir. Hatta insanların hizmetlere sahip çıkmasını temin etmek en büyük hizmettir. Diğer hizmetler, bundan sonra gelir.

Evet, kamu hizmetlerini idare ederken meydana gelebilen bu önemli hastalıklar herkes için söz konusu olabilir. Çünkü Allahu Tealâ kullarını imtihan eder. Önemli olan, rehavete kapılmamak ve niyetleri sürekli kontrol etmektir. Acizliğinin farkında olana Allah yardım eder; beklemediği yönlerden ona destek verir.

Bahsettiğimiz bu hastalıkları önemsemeyen insanlara gelince: Onlar kendilerine acımıyorsa, insanlara acımalıdırlar. Hiç kimsenin işgal ettiği hizmet noktasını nefsine yedirmeye, kendi benliği için insanları harcamaya hakkı olamaz.

Rasulullah A.S. Efendimiz’in şu ikazlarını dikkate almamak nasıl mümkün olabilir:

“Müslümanlardan bir topluluğun idaresine gelen kişi onları aldatır da ölürse, Allahu Tealâ cenneti ona haram kılar.” (Buharî, Müslim)

“Allahu Tealâ’nın bir topluluk üzerine idareci kıldığı hiçbir kul, o topluluğu samimi olarak koruyup gözetmedkçe cennetin kokusunu dahi alamaz.” (Müslim)

“Allahım! Kim ümmetimin herhangi bir işini üstlenir de onlara zorluk çıkartırsa, sen de ona zorluk çıkart! Her kim de ümmetimin herhangi bir işini üstlenir de onlara yumuşak davranırsa, sen de ona yumuşak davran.” (Müslim)

Kamu hizmetlerinde idarecilik yapanlar bu hadis-i şeriflerle derin bir nefs muhasebesine çağrılırken, idare edilenler de itaatle mükellef tutuluyor. “Ey iman edenler! Allah’a itaat edin. Peygamber’e ve sizden olan ulu’l-emre de itaat edin.” (Nisa/59) ayet-i kerimesindeki ulu’l-emr, en genel manasıyla müslümanların çeşitli işlerini deruhte eden idarecilerdir. Dolayısıyla çeşitli hizmet kademelerindeki idarecileri de bu kapsamda görmek gerekir. Rasul-i Ekrem A.S. Efendimiz’in şu hadis-i şerifleri edinmemiz gereken ahlâkı bildiriyor:

“Başı kuru üzüm gibi Habeşli bir köle de olsa, üzerinize başkan olarak görevlendirilenin emrini dinleyin ve ona itaat edin.” (Buharî)

Bu itaatin mahiyetinin ve çerçevesinin de yine Sünnet-i Seniyye ile belirlendiğini hatırlatalım.

Evet; vakıf ve dernekler gibi toplum hizmetleri sahasında bize verilen görevleri, hangi kademede olursak olalım,  Allah’ın emaneti olarak kabul etmeli ve elimizde bulundukları sürece bu emanete ihanet etmemek için çırpınmalıyız.

Allah’ın selamı ve rahmeti üzerinize olsun.

S. Mübarek Erol / Semerkand Dergisi

Bu yazı 9508 defa okunmuştur.

Delicious  Facebook  FriendFeed  Twitter  Google  StubmleUpon  Digg  Netvibes  Reddit




Hizmet

Hizmetimiz Kadar Mükafatımız Olacak

Hizmetimiz Kadar Mükafatımız Olacak Seyyid Muhammed Saki Erol | Şubat 2001 | BAŞYAZI - Semerkand Dergisi

SEMERKAND KÖŞESİ

Söz ve Resim
Çıkacağım merdivene sabırı merdiven yaparım.

Mevlana

BEŞİR DERNEĞİ

SÖZLÜK

(c) Web sitemizin Semerkand Şirketler Grubu gibi bir kuruluş ile resmi bir bağı kesinlikle yoktur, tamamen kişisel çabalarla kurulmuş bir web sitesidir. Ancak istifade edilmesi için yazı ve linklerini kaynak belirterek yayınlayıp, destek verdiğimizde olabilir. Ayrıca diğer kaynaklardan, ehli sünnet çizgisinde gördüğümüz çalışmaları kaynak göstererek sitemizde yayınlamaktayız. Niyetimiz, sayısız faydasını gördüğümüz, Kuran ve Sünnet esaslı bu yüce Nakşibendi yolunu insanların tanıması ve istifade etmesine vesile olabilmektir. Sitemizden emeğe saygı çerçevesinde kaynak göstererek her türlü alıntı yapılabilinir. www.NaksibendiTarikati.com
RSS Kaynağı | Yazar Girişi | Yazarlık Başvurusu

Alt Yapı: MyDesign - Dizayn ve Hosting: Ri-Mer Bilişim